1-من یک خواهر دوقلوی چسبیده به خودم دارم . خیلی وقته کشفش کرده ام ولی دیگه از دستش کلافه ام . عقلش مونده تو همون سالهای 20سالگی. اصلا رشد نمی کنه این مغزش.. خیلی وقته دارم کم محلش می کنم جوری که الان دیگه به هم چسبیده نیستیم . خودم جداش کردم بره پی کارش ولی نمیره. همین الان نشسته اون گوشه اتاق و هی داره نگاهم می کنه که چطور تند و تند دستهام در وصف اون داره روی این کی برد میره و میاد... حتی دیگه از این نگاه مظلومانه و ملتمسا نه اش لجم می گیره . رو بهش بدم میاد میشینه جای من و من میشم اون و میشم همون خل و چلی که اون هست.
2-چند وقته بزرگترین دغدغه ام برای دختر کوچیکم که تازه دبستان رو شروع کرده اینه که اگه فارسی یاد نگیره چطور شعرای فروغ رو بخونه؟ چطور بفهمه یکی روزی از دلتنگی نوشته:
نگاه کن غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب میشود
3- زیاد نگران من نباشین خوب میشم:) قرصامو نخوردم فکر کنم.
بچه های کانادایی ساده اند یعنی به نظر من خیلی از از نسل جوون ایرانی ساده ترند. یه کارایی رو بدون غر زدن می کنند که عمرا بچه ها در ایران زیر بارش برن. مثلا چند روز پیش یه مشت جایزه الکی گذاشته بودند برای هرکی که بیشتر بطری و شیشه نوشابه جمع کنه ببره تحویل بده. و شعار برنامه این بود که
این عکسها هم همین هفته قبلی که رفتیم نمونه از این ماسه های نفتی برداشتیم.تمام خاک این تپه ها آغشته به ماده قیر مانندیه که همون نفت خامه.
خوب ماسه نفتی برای امروز همینقدر بسه:)
